GENERATOR OFERT Z CRM W SZABLONIE FIRMOWYM

Stopka handlowca nie była zwykłą stopką, tylko pełnostronicowym designem: tło PNG kotwiczone do strony i pływające tabele kotwiczone do marginesu. Każda próba re-renderowania dokumentu gubiła pozycjonowanie — pływające elementy lądowały gdzie indziej, bo współrzędne tblpX/tblpY liczą się względem marginesów sekcji. Zszedłem więc na poziom surowego XML wewnątrz .docx (PizZip): podmieniam końcowe sectPr dokumentu głównego na zerowo-marginesowy sectPr stopki, dzięki czemu współrzędne pływających tabel rozwiązują się jako poprawne pozycje absolutne. To chirurgia na OOXML, nie eksport HTML — i dlatego wynik trafia co do piksela.

Arkusz źródłowy żył własnym życiem: kolumny bywały przestawiane, nagłówki zmieniane, a część danych dodatkowych pojawiała się tylko czasem. Mapuję więc kolumny po indeksie z fallbackiem po słowach-kluczach nagłówka (produkt/nazwa, opis, zakres), pomijam kolumny techniczne A/B, a dane dodatkowe z X–AC wciągam tylko wtedy, gdy są niepuste. Narzędzie przeżywa reorganizacje arkusza bez mojej interwencji — co przy narzędziu dla nietechnicznych użytkowników jest warunkiem przetrwania.

Naiwna podmiana placeholdera {{Title}} w szablonie nie działała — i długo nie było widać dlaczego. Word przy zapisie tnie ciągły tekst na osobne „runy” (<w:r>), często przez sprawdzanie pisowni albo ślady formatowania, więc ciągu {{Title}} fizycznie nie ma w XML-u w jednym kawałku. Zdiagnozowałem to, zaglądając nodem prosto w document.xml szablonu i wypisując kontekst wokół indeksu „Title” — a naprawa to regex, który dopasowuje całą sekwencję od runa z „{{” przez dowolne runy pośrednie aż do runa z „}}” i zastępuje ją jednym runem z wyescape'owanym tytułem. Klasyczna pułapka WordprocessingML, którą trzeba raz w życiu przeżyć osobiście, żeby ją potem rozpoznawać od progu.

Dane szkoleń przychodzą z Excela spiętego z CRM przez zewnętrzne zapytanie z logowaniem — aplikacja potrzebuje świeżego pliku. Pierwsza wersja launchera sterowała Excelem przez automatyzację COM z PowerShella i przegrała z platformą: Excel otwierany programowo zachowuje się inaczej niż przy dwukliku i auto-refresh z CRM po prostu nie startował. Zamiast brnąć w obejścia, cofnąłem automatyzację w całości: skrypt VBS otwiera plik dokładnie jak dwuklik, pokazuje okno z instrukcją (zaloguj się, poczekaj na odświeżenie, zapisz, kliknij OK), a dopiero po potwierdzeniu kopiuje świeży plik i startuje ukryty serwer. Do tego launcher sam szuka wolnego portu w puli 4000–4004, bo u handlowców porty bywają zajęte. Człowiek w pętli okazał się bardziej niezawodny niż krucha automatyzacja — i tę lekcję zapisałem sobie na stałe.