TRACKER GODZIN I GENERATOR FAKTUR DLA KANCELARII

Serce rozliczeń kancelarii to macierz stawek: ten sam prawnik ma inną stawkę u każdego klienta, a klienci dzielą się na indywidualnych i firmy — każda para pracownik × klient i pracownik × firma trzyma własną stawkę godzinową. Najtrudniejsze nie było mnożenie, tylko gwarancja, że do każdego wpisu czasu przy fakturowaniu dobierze się właściwa stawka z właściwego wymiaru — pomyłka tutaj to nie bug, tylko błędna kwota na fakturze dla realnej kancelarii. Zamknąłem to w jednym przepływie: wpisy czasu × macierz stawek agregują się w pozycje faktury per klient, bez ręcznego etapu pośredniego.

Fakturownia ma własny model świata — i brudne dane. Synchronizacja klientów musi sama rozstrzygnąć, kto jest firmą, a kto osobą fizyczną (trzystopniowa heurystyka: pole company z API → PESEL albo brak NIP-u przy imieniu i nazwisku → wzorce w nazwie), a identyfikatory podatkowe przychodzą w każdym formacie: NIP ze spacjami i myślnikami, PESEL o 11 cyfrach, zagraniczny VAT typu DE123456789. Naiwne czyszczenie do samych cyfr gubiło kod kraju, więc normalizacja ma osobną gałąź na wzorzec dwóch liter i 5–12 cyfr. Samo wystawienie faktury też okazało się serią zasadzek: CORS w edge functions wymagał nagłówków klienta Supabase, sporadyczne timeouty Fakturowni dostały pętlę retry, a kwota liczyła się przez stawkę efektywną — per-klient bije globalną — z pozycjami grupowanymi per prawnik i blokadą podwójnego zafakturowania tego samego miesiąca na unikacie bazy.

Trzy role o sprzecznych interesach w jednej bazie rozstrzyga RLS — a RLS ma swoje pułapki. Polityki sprawdzające rolę czytają tabelę profiles, ale polityka na profiles też czyta profiles: rekurencja. Rozwiązałem ją funkcją SECURITY DEFINER get_current_user_role() z przypiętym search_path (bez tego to wektor ataku). Najlepsza lekcja przyszła jednak przy twardnieniu uprawnień: odebranie EXECUTE tej funkcji najpierw rolom anon i public było słuszne — ale chwilę później odebrałem je także authenticated, czym złamałem wszystkie polityki RLS dla zalogowanych użytkowników naraz. GRANT wrócił cztery minuty później, a cały footgun jest udokumentowany w historii zamiast zamieciony — bo błąd bezpieczeństwa, którego się nie ukrywa, jest wart więcej niż udawana nieomylność.

Najciekawszy bug w projekcie był niewidzialny: lista firm do zafakturowania za bieżący miesiąc świeciła pustką, choć wpisy czasu istniały. Przyczyną okazał się domyślny limit 1000 wierszy PostgREST — kreator faktur ładował wszystkie wpisy posortowane rosnąco po dacie, więc przy ~1230 rekordach obcinane były właśnie te najnowsze. Diagnozę spisałem w planie, zanim powstała poprawka: przyczyna, rozwiązanie, zakres plików i reguła zapobiegawcza. Naprawa zmienia strategię pobierania — wpisy ładują się wyłącznie z wybranego okresu (zakres dat w zapytaniu) z defensywnym limitem — a reguła „nie pobieraj tabel transakcyjnych na zapas” została w projekcie na stałe. Niejawne limity platformy to dokładnie ten rodzaj wiedzy, którego nie ma w tutorialach.